بازی دونفره بدون وسیله؛ یک بازی زنجیرهای که از خودتون ساخته میشه
یک بازی دونفره بدون وسیله که هرجا باشید میتوانید شروعش کنید؛ بدون کارت، کاغذ، گوشی یا وسایل خاص. هر مرحله از جواب مرحله قبلی ساخته میشود.
حلقه اول — یک کلمه
اگر میخواید بهجای یک بازی زنجیرهای بین چند مدل سرگرمی انتخاب کنید، ایدههای بیشتر برای بازی با پارتنر انتخابهای متنوعتری داره.
نفر اول فقط یک کلمه میگه.
هر کلمهای.
مثلاً: «بارون»
نفر دوم باید در کمتر از سه ثانیه اولین چیزی رو که با شنیدن اون کلمه یادش افتاده بگه.
مثلاً: «شمال»
حالا نوبت نفر اول:
«ویلا»
و همینطور ادامه.
قانون مهم: نمیتونید کلمهای رو تکرار کنید.
اگر بیشتر از سه ثانیه مکث کردی، زنجیره همونجا قطع میشه.
اما باختی در کار نیست.
آخرین کلمهای که گفته شد، میشه ورودی مرحله بعد.
فرض کنیم آخرین کلمه شد: «پنجره»
همونو نگه دارید.
حلقه دوم — خاطره از آخرین کلمه
حالا هرکدوم باید با آخرین کلمه مرحله قبل، یک خاطره واقعی تعریف کنید.
اگر کلمه «پنجره» بوده:
ممکنه یکی بگه: «یاد اون هتل افتادم که پنجرهش رو به کوچه باز میشد.»
نفر دوم هم باید یک خاطره خودش بگه.
اگر هیچ خاطره مستقیمی نداری، میتونی از نزدیکترین ارتباط استفاده کنی.
قانون این مرحله فقط اینه: داستان بیشتر از یک دقیقه نشه.
بعد از اینکه هر دو گفتید، طرف مقابل باید از داستانت فقط یک جزئیات انتخاب کنه.
مثلاً: «هتل» یا «کوچه»
اون کلمه میشه سوخت مرحله سوم.
این بازی با پارتنر بدون وسیله کمکم از کلمههای تصادفی به چیزهایی میرسه که واقعاً به خودتون مربوطه.
حلقه سوم — تصویرسازی دو نفره
حالا با کلمهای که از خاطره انتخاب شده، باید با هم یک صحنه بسازید.
فرض کنیم کلمه: «کوچه»
نفر اول فقط یک جمله میگه:
«کوچه خیلی باریکه و نصف شب شده.»
نفر دوم یک چیز اضافه میکنه:
«ولی از آخر کوچه صدای موسیقی میاد.»
نفر اول:
«میریم سمت صدا و میبینیم...»
همینطوری، هر نفر فقط یک جمله.
هیچکس حق نداره داستان رو تنهایی تصاحب کنه.
پنج رفتوبرگشت کافیه.
در آخر، هرکدوم باید یک چیز از داستان رو که از همه بیشتر دوست داشته انتخاب کنه.
اگر انتخابهاتون یکی بود، همون میشه شروع مرحله چهارم.
اگر فرق داشت، دو انتخاب رو با هم ترکیب کنید.
حلقه چهارم — اجرای ۲۰ ثانیهای
حالا چیزی که از داستان دراومده باید برای ۲۰ ثانیه اجرا بشه.
مثلاً اگر رسیدید به: «پیرمردی که نصف شب وسط کوچه ساز میزنه»
یک نفر پیرمرده. یک نفر رهگذره.
۲۰ ثانیه نقش بازی کنید.
نه قرار نیست بازیگر باشید، نه دیالوگ خوب لازم دارید.
اتفاقاً هرچی اجرای بدتر و ناگهانیتر باشه معمولاً بهتر میشه.
بعد نقشها رو عوض کنید و همون صحنه رو دوباره اجرا کنید.
اما این بار یک چیز باید برعکس بشه.
مثلاً: پیرمرد از موسیقی متنفره. رهگذر اصرار داره اجرا ادامه پیدا کنه.
این مرحله باعث میشه یک بازی دو نفره بدون وسیله از فقط حرف زدن خارج بشه و کمی حرکت و بداهه واردش بشه.
حلقه پنجم — حدس بزن من چی رو عوض میکنم
حالا هرکدوم جداگانه توی ذهنتون یکی از این چهار چیز رو انتخاب کنید:
به طرف مقابل نگو کدوم رو انتخاب کردی.
نفر اول همون صحنه قبلی رو دوباره تعریف میکنه، ولی فقط یکی از چهار مورد بالا رو عوض میکنه.
مثلاً: کوچه تبدیل میشه به آسانسور.
یا: نصف شب تبدیل میشه به ظهر.
یا: پیرمرد تبدیل میشه به بچه پنجساله.
طرف مقابل باید حدس بزنه چه نوع تغییری اتفاق افتاده.
بعد نقشها عوض میشه.
سه دور برید.
این قسمت بازی حضوری دونفره بدون وسیله رو تبدیل میکنه به چیزی بین حافظه، بداهه و حدس.
- آدم
- مکان
- زمان
- اتفاق
حلقه آخر — زنجیره رو ببندید
حالا بدون فکر زیاد، برگردید به اولین کلمه بازی.
مثلاً: «بارون»
و به آخرین صحنهای که ساختید نگاه کنید.
باید در یک جمله کاری کنید که داستان دوباره به همون کلمه اول برگرده.
مثلاً:
«در آسانسور باز میشه و میبینیم بیرون بارون گرفته.»
تمام.
اگر تونستید زنجیره رو ببندید، بازی تموم شده.
اگر جمله خیلی بیربط و مسخره شد، حتی بهتر.
چون هدف از اول ساختن یک داستان منطقی نبود؛ هدف این بود که از یک کلمه ساده، بدون هیچ وسیلهای، چیزی بسازید که فقط بین شما دو نفر اتفاق افتاده.
اگر فقط پنج دقیقه وقت دارید
نسخه کوتاه:
تمام.
اگر وقت بیشتری دارید، هر حلقه رو دوبار اجرا کنید و هر بار از خروجی قبلی ادامه بدید.
این سرگرمی دونفره بدون وسیله محدود به خانه هم نیست.
میتونید توی ماشین پارکشده، صف، سفر، پارک یا هرجایی که چند دقیقه کنار همید اجراش کنید.
فقط اگر جایی هستید که اجرای ۲۰ ثانیهای عجیب به نظر میرسه، اون مرحله رو با تعریف صحنه جایگزین کنید.
- یک دقیقه زنجیره کلمه
- هر نفر یک خاطره
- سه جمله داستان مشترک
- یک اجرای ۲۰ ثانیهای
بازی با همسر بدون وسیله قرار نیست «بچهگانه» باشه
بعضی بازیهای ساده روی کاغذ ممکنه بچهگانه به نظر برسن، ولی چیزی که این یکی رو جذاب میکنه خود قانون نیست؛ چیزیه که شما دو نفر واردش میکنید.
کلمههای شما. خاطرههای شما. شوخیهای خودتون. داستانی که هیچ زوج دیگهای دقیقاً همون رو نمیسازه.
همین ویژگی باعث میشه بازی دونفره ساده بدون وسیله لزوماً سادهلوحانه نباشه.
قانون فقط اسکلت کاره. محتواش رو خودتون میسازید.
این صفحه با «بازی در خانه» فرق داره
مقاله بازی در خانه عمداً از وسایل واقعی استفاده میکنه: جوراب، ماگ، کاغذ و چیزهای دوروبر.
اگر استفاده از وسایل خونه براتون مشکلی نیست و یک مسابقه آماده میخواید، یک مسابقه دونفره در خانه دقیقاً همون شاخه است.
اینجا هیچکدوم لازم نیست.
اگر دنبال بازی دو نفره بدون امکانات یا بدون وسیله بودی، این صفحه دقیقاً برای همون موقعیته: وقتی نمیخوای چیزی آماده کنی، چیزی پیدا کنی یا چیزی نصب کنی. بازی بدون وسیله میتونه شکل سؤالمحور هم داشته باشه؛ سوال برای جرات حقیقت با پارتنر یکی از همین مدلهاست، در حالی که بازی این صفحه روی کلمه، خاطره و اجرا جلو میره.
فقط شروع کن.
یک نفر یک کلمه بگه.
اگر چیزی که دوستش دارید همین مدل «شروع فوری» و ساختهشدن تجربه بین خود شما دو نفره، Gather هم قراره همین اصطکاک اول کار رو کمتر کنه.
ولی این یکی رو اول خودتون بازی کنید.
یک کلمه.
همین الان.